Fibroatelectasis

Ten rodzaj niedodmy występuje w wyniku wcześniej przeniesionych procesów zapalnych, które spowodowały rozwój gruboziarnistych rozległych zmian włóknistych w tkance płucnej. W większości przypadków przyczyną rozwarstwienia włóknistego jest nierozwiązana zapalenie płuc. Innymi częstymi przyczynami są zapalenie gruźlicze lub zakaźne zniszczenie płuc.

Podatność na włókno ma charakterystyczne znaki CT, które umożliwiają jej pewne odróżnienie od obturacyjnej niedodmy. Po pierwsze, luki płata i segmentalnych oskrzeli pozostają wolne. Często są one przesunięte w kierunku śródpiersia w znacznie większym stopniu niż w przypadku niedokrwistości oburęcznej. Przedłużający się proces zapalny z późniejszym stwardnieniem tkanki płucnej prowadzi do ekspansji i deformacji oskrzeli, tworzenia oskrzeli, które są wyraźnie widoczne na odcinkach osiowych. W sąsiedniej tkance płuc często można zidentyfikować obszary rozedmy płuc. Struktura zagęszczonego obszaru w większości przypadków jest niejednorodna, z obecnością w nim obszarów pęcznienia.

Tabela Przyczyny nieobciążającej atelektazy

Fibroatelectasis

Zmiany charakterystyczne dla rozwarstwienia włóknistego mogą wystąpić w każdym płacie płuc. W przypadku zmian po gruźlicy górne płaty płuc są bardziej charakterystyczne, z udziałem segmentów szczytowych, pogrubienie opłucnej wierzchołkowej. Typowe są ślady przeniesionej gruźlicy w postaci pojedynczych małych ognisk w sąsiedniej tkance płucnej, zwapnienia w bardzo osłabionym obszarze, w ogniskach i węzłach chłonnych. Zmiany te są często określane jako marskość wątroby na gruźlicę płuc.

Postpnevmonicheskie fibroatelektazy zlokalizowane głównie w dolnych płatach iw środkowym płacie. Są pozbawione konkretnych znaków i tylko właściwie zebrana historia pozwala nam przyjąć naturę tych zmian. Rozległe obszary zwłóknienia, przechwytujące cały płat lub kilka segmentów, mogą wystąpić po ropniach płuc. Z reguły przyczynia się to do długiego, przedłużającego się przebiegu ropnego procesu z tworzeniem zablokowanych ropni. Takie zmiany należy odróżnić od przewlekłej formy obecnego ropnego procesu, w którym obszary o obniżonej gęstości (płynnej) są wykrywane w strefie uszczelnienia. W przeciwieństwie do zwęglenia, zmianom tym towarzyszą wyraźne objawy kliniczne: kaszel z niewielką ilością ropnej plwociny z krwiopluciem, przerywana gorączka.

http://www.kievoncology.com/fibroatelektaz.html

Niedodma płuc: przyczyny, formy, objawy, diagnoza, sposób leczenia

Atelektaza jest stanem patologicznym, w którym tkanka płuc traci swoją przewiewność i zapada się, zmniejszając (czasami znacznie) swoją powierzchnię oddechową. Wynikiem upadku części płuc jest zmniejszenie wymiany gazowej ze wzrostem zjawiska głodu tlenowego tkanek i narządów, w zależności od objętości obszaru, który stracił swoją powietrzność.

Wyłączenie prawego lub lewego dolnego płata zmniejsza pojemność płuc o 20%. Niedrożność płata środkowego zmniejsza go o 5%, a jeden z segmentów każdego płata wierzchołkowego - o 7,5%, zmuszając do włączenia do pracy mechanizmów kompensacyjnych, które przejawiają się w postaci objawów charakterystycznych dla atelektazy.

Jednocześnie nie należy mylić niedodmy z obszarami fizjologicznej hipowentylacji płuc, gdy osoba zdrowa odpoczywa, nie wymagając aktywnego zużycia tlenu z powietrza.

Mechanizm powstawania niedodmy płuc i jej przyczyny

1. Lokalne zwężenie światła drzewa oskrzelowego:

  • W przypadku kompresji z zewnątrz przez guz płuc znajdujący się w pobliżu oskrzeli;
  • Z miejscowym wzrostem węzłów chłonnych, które towarzyszą procesom zapalnym i nowotworowym;
  • Podczas procesów zachodzących w ścianie oskrzeli (zapalenie oskrzeli ze zwiększonym tworzeniem śluzu lub wydzielaniem ropy, guz oskrzeli ze wzrostem w świetle naczynia);
  • Kontakt z ciałami obcymi (aspiracja wymiotów, zadławienie).

Z reguły mechanizm ten jest realizowany z dodatkowo powstającym odruchowym skurczem oskrzeli (redukcja mięśni gładkich oskrzeli), która dalej zwęża drogi oddechowe.

2. Upadek tkanki płucnej:

  • Poprzez zmniejszenie ciśnienia powietrza w pęcherzykach płucnych (naruszenie techniki znieczulenia wziewnego);
  • Nagła zmiana ciśnienia powietrza atmosferycznego (atelektaza pilotów myśliwców);
  • Zmniejszono produkcję lub brak środka powierzchniowo czynnego, prowadząc do zwiększenia napięcia powierzchniowego wewnętrznej ściany pęcherzyków płucnych, powodując ich ustąpienie (zespół zaburzeń oddechowych noworodka);
  • Nacisk mechaniczny na płuca przez patologiczne treści zlokalizowane w jamach opłucnowych (krew, opłucna, powietrze), powiększone serce lub duży tętniak aorty piersiowej, duży ognisk gruźliczego uszkodzenia tkanki płucnej;
  • Jeśli ciśnienie śródmiąższowe przekracza ciśnienie wewnątrzpęcherzykowe (obrzęk płuc).

3. Tłumienie ośrodka oddechowego w mózgu

Występuje w przypadku urazów mózgu, nowotworów, ogólnego (dożylnego, inhalacyjnego) znieczulenia, nadmiernego dostarczania tlenu podczas wentylacji mechanicznej, przedawkowania środków uspokajających.

4. Naruszenie integralności oskrzeli przy jednoczesnym szybkim działaniu mechanicznym

Obserwowane podczas zabiegu (podwiązanie oskrzeli jako metoda chirurgicznego leczenia gruźlicy) lub w przypadku urazu (pęknięcia).

5. Wrodzone wady rozwojowe

Hipoplazja i aplazja oskrzeli, obecność przegród ścięgien w postaci zastawek wewnątrzoskrzelowych, przetoka przełykowo-tchawicza, wady podniebienia miękkiego i twardego.

Mając te same możliwości, następujące osoby mają zwiększone ryzyko atelectasis płuc:

  • Palacze;
  • Mając nadwagę;
  • Cierpienie na astmę i mukowiscydozę.

Klasyfikacja niedodmy płuc

W zależności od sekwencji zaangażowania płuc w proces patologiczny:

Podstawowy (wrodzony)

Występuje u dzieci, częściej bezpośrednio po ich urodzeniu, gdy nie ma pełnego rozszerzenia płuc przy pierwszym oddechu. Oprócz prenatalnych nieprawidłowości rozwojowych płuc i niewystarczającej produkcji surfaktantu, przyczyną jego wystąpienia może być aspiracja płynu owodniowego, smółka. Główną różnicą tej formy jest początkowy brak powietrza ze środowiska w zapadniętym obszarze tkanki płucnej.

Secondary (nabyte)

Ta forma niedodmy występuje jako powikłanie zapalnych, nowotworowych chorób narządów układu oddechowego i innych, a także urazów klatki piersiowej.

Różne formy niedodmy płuc

Zgodnie z mechanizmem występowania, wśród nabytych form atelektazy znajdują się:

Niedrożność obturacyjna

Obserwowano ze zmniejszeniem pola przekroju poprzecznego oskrzeli z powodów wymienionych powyżej. Obturacja światła może być pełna lub częściowa. Nagłe zamknięcie prześwitu w kontakcie z ciałem obcym wymaga natychmiastowego działania w celu przywrócenia drożności drzewa oskrzelowego z tego powodu, że z każdą godziną opóźnienia zmniejsza się prawdopodobieństwo zapadnięcia się skurczu płuc. Przywrócenie wentylacji płuc w przypadkach, gdy całkowita niedrożność oskrzeli trwała dłużej niż trzy dni - nie występuje.

Atelektaza kompresji

Występuje z bezpośrednim wpływem na samą tkankę płuc. Korzystniejsza forma, w której pełne odzyskanie wentylacji jest możliwe nawet po dość długim okresie kompresji.

Funkcjonalna (rozdęta) niedodma

Występuje w obszarach fizjologicznej hipowentylacji (dolne segmenty płuc):

  1. U pacjentów obłożnie chorych;
  2. Cierpienie ciężkich i długotrwałych interwencji chirurgicznych;
  3. Z przedawkowaniem barbituranów, środków uspokajających;
  4. Z arbitralnym ograniczeniem objętości ruchów oddechowych, które są spowodowane wyraźnym zespołem bólowym (złamanie żebra, zapalenie opłucnej, zapalenie otrzewnej);
  5. W obecności wysokiego ciśnienia wewnątrzbrzusznego (wodobrzusze różnego pochodzenia, przewlekłe zaparcia, wzdęcia);
  6. Z paraliżem przepony;
  7. Choroby demielinizacyjne rdzenia kręgowego.

Mieszana niedodma

Dzięki połączeniu różnych mechanizmów pochodzenia.

W zależności od poziomu niedrożności oskrzeli i obszaru upadku płuc wyróżnia się:

  • Niedodma płuc (prawa lub lewa). Skurcz na poziomie głównego oskrzela.
  • Lobarowa i segmentowa niedodma. Pokonaj na poziomie lobarnych lub segmentalnych oskrzeli.
  • Podsegmentowa niedodma. Obturacja na poziomie kolejności 4-6 oskrzeli.
  • Niedokrwienie tarczowate. Atelekty dysków rozwijają się w wyniku kompresji kilku płatów znajdujących się w tej samej płaszczyźnie.
  • Atelektoza zrazikowa. Ich przyczyną jest kompresja lub obturacja oskrzelików końcowych (oddechowych).

Objawy niedodmy płuc

Jasność objawów, dzięki którym można podejrzewać wystąpienie niedodmy w płucach, zależy od wielu powodów:

  1. Szybkość kompresji tkanki płucnej (emituje ostrą i stopniowo wzrastającą niedodmę);
  2. Objętość (wielkość) wyłączona z wentylacji powierzchni oddechowej płuc;
  3. Lokalizacja;
  4. Mechanizm występowania.

Zadyszka

Charakteryzuje się zwiększeniem częstotliwości wdechu i wydechu na minutę, zmianą ich amplitudy i arytmią ruchów oddechowych. Początkowo podczas ćwiczeń pojawia się uczucie braku powietrza. Wraz ze wzrostem lub pierwotną dużą powierzchnią niedodmy, duszność pojawia się sama.

Ból w klatce piersiowej

Opcjonalny atrybut. Pojawia się najczęściej po trafieniu w jamę opłucnową powietrza.

Zmiana koloru skóry

Spowodowane nadmiarem dwutlenku węgla w tkankach. U dzieci przede wszystkim trójkąt nosowo-wargowy zmienia kolor na niebieski. U dorosłych pojawia się sinica palców kończyn (akrocyjanoza), czubek nosa.

Zmiany w wydajności układu sercowo-naczyniowego

  • Wzrost tętna (tachykardia);
  • Po krótkotrwałym wzroście ciśnienia krwi w początkowych stadiach zmniejsza się.

Dzieci mają również wyraźne objawy, które są najbardziej widoczne u noworodków z pierwotną niedodmą. Łączy je łatwo obserwowane skurcze przestrzeni międzyżebrowych podczas inhalacji od strony dotkniętego płucem, a także depresja mostka, gdy powietrze dostaje się do płuc.

Diagnostyka

W diagnostyce medycznej oprócz objawów, które są zauważalne dla pacjenta, można wykryć następujące oznaki niedokrwienia:

  1. Dźwięk podczas stukania w klatkę piersiową (uderzenia) w obszarze niedodmistości staje się krótszy i mniej rezonansowy (nudność) w przeciwieństwie do bardziej „zapakowanych” w okolicach.
  2. Osłabienie lub całkowity brak oddechu podczas osłuchiwania w projekcji niedodmy, asymetria ruchów pacjenta i zdrowa połowa klatki piersiowej.
  3. W przypadku atelektazy, obejmującej całe lub prawie całe płuco, serce przesuwa się w kierunku zapadniętego narządu. Można to wykryć poprzez uderzenie granic serca, zmianę lokalizacji strefy impulsu szczytowego i osłuchanie serca.

Należy również pamiętać:

  • Objawy niedodmy występują na tle już istniejącej choroby pierwotnej, co czasami pogarsza już krytyczny stan ogólny pacjenta.
  • Upadek segmentu (w niektórych przypadkach nawet płata) płuc pacjenta może przejść niezauważony. Jednak to właśnie te małe upadłe obszary mogą stać się pierwszymi ogniskami zapalenia płuc, które są trudne dla tych pacjentów.

Badanie rentgenowskie narządów klatki piersiowej pomaga wyjaśnić obecność niedodmy, jej lokalizację i objętość, aby określić taktykę leczenia. Wykonywany jest w co najmniej dwóch rzutach. W trudniejszych przypadkach tomografia służy do diagnozowania przypadków.

Znaki radiologiczne, które podejrzewają obecność niedokrwistości:

  1. Zmiana gęstości (przyciemnienie) cienia ściśniętego obszaru płuc w porównaniu z otaczającymi tkankami, często powtarzając kontury segmentu, płata;
  2. Zmiana kształtu kopuły przepony, przemieszczenie narządów śródpiersia, a także korzenie płuc w kierunku niedodmy;
  3. Obecność objawów czynnościowych oskrzeli (opcjonalnie, jeśli mechanizm niedodmowy nie jest obturacyjny);
  4. Zbieżność cieni krawędzi po dotkniętej stronie;
  5. Skolioza kręgosłupa z kierunkiem wybrzuszenia w kierunku niedodmy;
  6. Pasiaste cienie na tle niezmienionych obszarów (discoid atelectasis) płuc.

Atelektaza środkowego płata prawego płuca na zdjęciu rentgenowskim

Rokowanie dla niedodmy płuc

Nagłe jednoetapowe całkowite (całkowite) niedodma jednego lub dwóch płuc, które rozwinęło się w wyniku urazu (powietrze wpływające do klatki piersiowej) lub podczas złożonych interwencji chirurgicznych w prawie wszystkich przypadkach kończy się śmiercią natychmiast lub we wczesnym okresie pooperacyjnym.

Niedrożność obturacyjna, rozwinięta z nagłym zablokowaniem ciał obcych na poziomie głównych (prawych, lewych) oskrzeli - również ma poważne rokowanie w przypadku braku pomocy w nagłych wypadkach.

Niedotlenienie kompresji i rozdęcia, rozwinięte podczas opłucnej, z usunięciem ich przyczyny, nie pozostawiają żadnych zmian resztkowych i nie zmieniają objętości pojemności życiowej płuc w przyszłości.

Połączone zapalenie płuc, które w tych przypadkach pozostawia tkankę bliznowatą zastępującą zapadnięte pęcherzyki płucne, może znacząco zmienić rokowanie dla przywrócenia funkcji ściśniętego płuca.

Leczenie

1. Eliminacja mechanizmu atelektazy dzięki przywróceniu wentylacji w tych obszarach

Z obturacyjną atelektazą:

Bronchoskopia z usunięciem ciała obcego;

  • Mycie błony śluzowej oskrzeli antybiotykami, roztworami z obecnością enzymów (acetylocysteina), środkami antyseptycznymi;
  • Cewnikowanie oskrzeli z drenażem (ssaniem) treści patologicznych;
  • Przy dopuszczaniu stanu - pozycja drenażu (odkrztuszanie, aktywny kaszel, gdy pacjent leży na zdrowej stronie klatki piersiowej).
  • Z atelekturą copression:

    1. Nakłucie opłucnej z usunięciem wysięku i powietrza z ubytków z wyeliminowaniem przyczyn wysięku i komunikacji z otoczeniem;
    2. Leczenie chirurgiczne guzów płuc i węzłów chłonnych, eliminacja formacji brzusznych (torbiele, ropnie, niektóre postacie gruźlicy).

    W przypadku zwężenia rozdęcia:

    • Gimnastyka oddechowa z wytworzeniem wysokiego ciśnienia wewnątrzoskrzelowego (nadmuchanie balonów);
    • Wdychanie mieszaniną powietrza i 5% dwutlenku węgla w celu stymulacji ośrodka oddechowego.

    2. Sztuczna wentylacja z dodatkiem tlenu

    Przeprowadzono z ciężkimi objawami niewydolności oddechowej.

    3. Korekcja zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej we krwi

    Przeprowadza się ją poprzez przepisanie dożylnej terapii infuzyjnej na podstawie danych biochemicznych krwi pacjenta.

    4. Terapia antybiotykowa

    Skierowany na zapobieganie ropnym powikłaniom.

    5. Terapia syndromowa

    Obejmuje eliminację czynnika bólowego w jego obecności, korektę aktywności sercowo-naczyniowej (normalizacja tętna, ciśnienie krwi).

    6. Fizjoterapia

    Masaż klatki piersiowej - jedna z metod leczenia niedodmy płuc

    Prowadzone w celu zapobiegania bliznowaceniu w płucach, poprawiają krążenie krwi w strefie atelektazy. Napromieniowanie UHF stosuje się do tego w fazie ostrej, a elektroforeza z lekami (platifillina, aminofilina itp.) Jest stosowana w okresie zdrowienia.

    7. Gimnastyka terapeutyczna i profilaktyczna oraz masaż klatki piersiowej

    Ma na celu poprawę pracy mięśni oddechowych. Lekki masaż wibracyjny wspomaga odprowadzanie flegmy i śluzu z drzewa oskrzelowo-pęcherzykowego.

    http://uhonos.ru/dyxanie/atelektaz-legkogo/

    Niedodma płuc - diagnoza, leczenie, przyczyny

    Niedodma płuc jest chorobą związaną z utratą przewiewności tkanki płucnej. Taki stan powstaje pod wpływem czynników wewnętrznych.

    Dzisiaj powiemy, co to jest. Przyczyny niedodmy płuc są również omówione w tym artykule.

    Patologia może całkowicie uchwycić narząd oddechowy lub ograniczyć się tylko do jego części. Jednocześnie zaburzona jest wentylacja pęcherzyków płucnych, zwężona powierzchnia oddechowa, powstają oznaki niedoboru tlenu. W zapadniętym obszarze warunków płucnych powstają procesy zapalne, powstaje rozstrzenie oskrzeli i zwłóknienie.

    Pojawiające się komplikacje mogą wymagać operacji, co będzie wymagało usunięcia miejsc niedotkniętych. Zapaść płuc może być również spowodowana przyczynami zewnętrznymi. Na przykład może to wynikać z kompresji mechanicznej. W tej sytuacji choroba nazywa się zapaścią płuc. Następnie przyjrzymy się przyczynom tej patologii, dowiemy się, w jaki sposób przeprowadzana jest jej diagnoza i dowiedzieć się, jakie powinno być leczenie.

    Opis patologii

    Niedodma płuc jest stanem patologicznym, w którym spada całe płuco lub tylko jego część. „Tarło” oznacza zbliżenie powstające przy jednoczesnym ściskaniu ścian płuc, w wyniku tego procesu powietrze z danego obszaru spada, wyłączając się z wymiany gazowej. Podstawą tej choroby jest przede wszystkim naruszenie drożności oskrzeli z powodu niedrożności światła oskrzeli lub ucisku płuc. Na przykład przeszkodą może być zatyczka plwociny lub jakieś ciało obce.

    Wartość niedodmy płuc bezpośrednio zależy od wielkości zaangażowanego oskrzela. W przypadku zablokowania głównego oskrzela u osoby, całe płuco może ustąpić. A z naruszeniem drożności oskrzeli mniejszych kalibrów rozwija się niedodma pojedynczego segmentu płuc.

    Klasyfikacja patologii

    Istnieje kilka odmian niedodmy płuc. Pochodzenie dzieli się na typy pierwotne i wtórne. Pierwszy rozpoznaje się po urodzeniu, kiedy płuca dziecka podczas pierwszej inhalacji nie można całkowicie wyprostować. Forma wtórna pojawia się w wyniku komplikacji po chorobie zapalnej. Zgodnie z mechanizmem pojawiania się, rozróżnia się następujące typy niedodmy:

    • Typ obturacyjny. Ten rodzaj niedodmy powstaje w przypadku zmniejszenia prześwitu oskrzeli z powodu przeszkody w postaci ciała obcego, guza lub skrzepu śluzu. Głównymi objawami będą duszność wraz z suchym kaszlem i trudnościami w oddychaniu. Nastąpiło całkowite i częściowe załamanie. Pacjenci wymagają akcji ratunkowej, aby przywrócić przepływ powietrza w oskrzelach. Co minutę prawdopodobieństwo, że ciało będzie w stanie poradzić sobie w pełni, jest znacznie zmniejszone. Po trzech dniach przywrócenie wentylacji jest niemożliwe. Występowanie zapalenia płuc pojawia się często w tego typu niedodma.
    • Rozwój typu kompresji. Ten rodzaj lewego płuca lub prawej niedodmy wyróżnia się korzystnym rokowaniem. Nawet pomimo długiego okresu kompresji tkanki płucnej, możliwe jest pełne przywrócenie wentylacji. Ten typ choroby powstaje w wyniku pojawienia się płynu zapalnego w jamie opłucnej, co prowadzi do ucisku płuc. Objawy rosną stopniowo. Zazwyczaj objawy choroby objawiają się w postaci zmieszanej duszności, a zarówno wydech, jak i inhalacja są trudne.
    • Typ funkcjonalny Ten typ choroby powstaje z reguły w dolnych płatach. Ten typ jest związany z upośledzonymi mechanizmami oddechowymi. Najbardziej dotknięci są pacjenci, którzy odpoczywają w łóżku przez dłuższy czas. Patologia może wystąpić na tle pragnienia ograniczenia ruchów oddechowych z powodu bólu związanego ze złamaniem żeber, a ponadto zapalenia opłucnej. Atelektaza płuc spowodowana udarem nazywana jest skurczem.
    • Rozwój typu skurczu. Ten typ patologii powstaje w wyniku proliferacji tkanek łącznych. Przerost prowadzi do ściskania opłucnej i obszarów przyległych.

    Powinniśmy również wspomnieć o atelektazie środkowego płata płuc. U ludzi oskrzela środkowego płata, będącego najdłuższym, jest najbardziej podatna na zator. Choroba może kaszleć z obecnością plwociny, towarzyszy jej również gorączka i świszczący oddech. Szczególnie ostra choroba w obecności uszkodzeń górnego płata płuca po prawej stronie.

    Gdy zapadnięta tkanka zostanie zastąpiona przez tkankę łączną, nazywa się ją fiblastą. W wielu medycznych książkach referencyjnych izoluje się typ skurczowy tej choroby, w którym zmniejsza się rozmiar pęcherzyków i bezpośrednio na tle skurczów oskrzeli lub w wyniku urazu powstaje napięcie powierzchniowe. W zależności od okluzji oskrzeli, którą można znaleźć na zdjęciu rentgenowskim, rozróżnia się następujące typy niedodmowań:

    • Kształt dysku, w którym następuje ściskanie kilku płatów.
    • Podsegmentalna forma atelektazy. Ten typ może prowadzić do całkowitej niedrożności płuc.
    • Forma liniowa.

    Zanim dowiesz się, jak leczyć niedodmę płuc, dowiedz się, jakie są jej przyczyny.

    Przyczyny patologii

    Wrodzona niedodma jest związana z przenikaniem płynu owodniowego, smółki i śluzu do narządów oddechowych. Rozwój choroby przyczynia się do urazu wewnątrzczaszkowego, który niemowlę otrzymało podczas porodu. Do najczęstszych przyczyn nabytego niedodma należą następujące czynniki:

    • Proces przedłużonej kompresji układu oddechowego z zewnątrz.
    • Rozwój reakcji alergicznych.
    • Występowanie niedrożności światła jednego oskrzela lub kilku na raz.
    • Obecność guzów o różnym charakterze, co prowadzi do kompresji tkanki płucnej.
    • Obecność obturacji oskrzeli z obcym obiektem.
    • Nagromadzenie śluzu w znaczących ilościach może prowadzić do atelektazy.
    • Wśród przyczyn zwłóknienia naczyń zwana jest pleuropneumonia wraz z gruźlicą.

    Ponadto niedodma płata płuca jest często wywoływana przez różne czynniki, w tym:

    • Choroby układu oddechowego w postaci odmy opłucnowej, zapalenia opłucnej w postaci wysiękowej, hemothorax, chylothorax, pyothorax.
    • Przez długi czas kontynuowanie odpoczynku w łóżku.
    • Złamania żeber.
    • Niekontrolowane używanie narkotyków.
    • Pojawienie się nadwagi.
    • Złe nawyki, zwłaszcza palenie.

    Ponadto należy zauważyć, że ryzyko atelektazy prawego płuca lub lewej u pacjentów w wieku powyżej sześćdziesięciu lat jest znacznie zwiększone. Ponadto choroba ta dotyczy dzieci, które nie mają jeszcze trzech lat.

    Przyczyny dyskretnej niedodmy w płucach mogą być różne.

    Jest to nienormalny stan, w którym tkanka płuc traci swoją elastyczność i zapada się, a powierzchnia oddechowa staje się znacznie mniejsza. W rezultacie dochodzi do naruszenia wymiany gazów, niedobór tlenu rozwija się w tkankach dla normalnego funkcjonowania. Nie należy mylić atelektazy z obszarami o ograniczonej wentylacji płuc człowieka w stanie spokojnym, gdy organizm nie wymaga zwiększonego dopływu tlenu.

    Objawy choroby

    Nasilenie objawów bezpośrednio zależy od tego, na ile płuc patologiczny proces rozprzestrzenił się. W przypadku zmiany jednego segmentu z reguły patologia płuc jest prawie bezobjawowa. Znajdź go na tym etapie pomoże tylko promieniom rentgenowskim. Najbardziej zauważalny przejaw tej choroby w rozwoju atelektazy górnego płata płuc po prawej stronie. Jeśli środkowy płat zostanie uszkodzony podczas badania, lekarze odkryją, że przepona wzrosła. Główne objawy choroby to następujące objawy:

    • Pojawienie się duszności, które obserwuje się podczas aktywności fizycznej, a dodatkowo i w stanie spoczynku.
    • Obecność bolesnych odczuć od strony, w której zachodzi proces patologiczny.
    • Występowanie zwiększonego tętna.
    • Obniżenie stężenia krwi.
    • Występowanie suchego kaszlu.
    • Pojawienie się sinicy.

    Należy zauważyć, że objawy te są jednakowo charakterystyczne dla wszystkich pacjentów, niezależnie od wieku.

    Jaka jest diagnoza niedodmy płuc? Rozważ to dalej.

    Diagnoza patologii

    Podstawowa diagnoza obejmuje przede wszystkim gromadzenie wywiadu wraz z badaniem fizycznym, oceną stanu skóry, pomiarem tętna i ciśnienia u pacjenta. Główną metodą diagnozowania zespołu atelektazy są zdjęcia rentgenowskie. Zdjęcia rentgenowskie wykazują oznaki zapaści tkanki płucnej, w tym:

    • Obecność ciemniejącego jednolitego charakteru na dotkniętym obszarze. Jego wielkość i kształt mogą się różnić i zależą od rodzaju patologii. Obecność ekstensywnego zaćmienia, wykrytego przez promieniowanie rentgenowskie, wskazuje na ułamkową niedokrwistość płuc.
    • Obecność przemieszczenia narządów. Ze względu na ciśnienie, które okazuje się być poszkodowaną stroną, narządy zlokalizowane między płucami są przesuwane w kierunku części zdrowej.

    Diagnoza niedodmy płuc jest dość prosta. Promienie rentgenowskie umożliwiają wykrycie dokładnie, gdzie organy są przemieszczane podczas oddychania, a także podczas kaszlu. Czynnik ten określa również rodzaj choroby. Czasami zdjęcie rentgenowskie uzupełnia tomografia komputerowa lub bronchoskopia. Poziom uszkodzenia płuc, wraz ze stopniem deformacji oskrzeli i stanem naczyń, określa się za pomocą bronchografii, a dodatkowo angiopulmonografii.

    Leczenie niedodmy płuc powinno być wszechstronne i aktualne.

    Metody leczenia

    W przypadku wykrycia atelektazy u noworodków kanały oddechowe są czyszczone, a zawartość jest odsysana za pomocą cewnika. Czasami pacjenci wymagają wentylacji mechanicznej. Schemat leczenia atelectasis formy wtórnej jest wykonywany dla każdego pacjenta indywidualnie, biorąc pod uwagę czynniki etiologiczne. Techniki konserwatywne obejmują następujące techniki:

    • Prowadzenie bronchoskopii terapeutycznej w celu wyeliminowania obturacji oskrzeli, gdy przyczyną choroby jest obecność grudki śluzu lub obcego obiektu.
    • Realizacja mycia za pomocą środków antybakteryjnych.
    • Przeprowadzenie płukania oskrzelowo-pęcherzykowego. Procedura ta obejmuje rehabilitację oskrzeli metodą endoskopową. Odbywa się w przypadku nagromadzenia dużej ilości ropy lub krwi.
    • Przeprowadzanie aspiracji tchawicy.
    • Wykonanie W sytuacjach, w których niedodma jest zlokalizowana w górnych obszarach, w trakcie zabiegu pacjent powinien zająć podwyższoną pozycję, a jeśli jest niższy, położyć go na boku.

    Niezależnie od charakteru choroby pacjentowi przepisywane są leki przeciwzapalne wraz z ćwiczeniami oddechowymi, masażem perkusyjnym, lekkim kompleksem ćwiczeń terapeutycznych i zabiegami fizjoterapeutycznymi.

    Ważne jest, aby podkreślić, że nie można samoleczyć i próbować wyeliminować chorobę za pomocą tradycyjnej medycyny. Późne prośby o opiekę medyczną znacznie komplikują i przedłużają procedurę leczenia niedodmy płuc. W przypadku, gdy metody zachowawcze nie dają pozytywnych wyników, uciekają się do interwencji chirurgicznej, w ramach której usuwana jest dotknięta część płuc.

    Powikłania i konsekwencje patologii

    Na tle tej choroby płuc (atelektazy) prawdopodobne są następujące komplikacje i konsekwencje:

    • Rozwój ostrej niewydolności oddechowej, w której dochodzi do naruszenia procesu oddychania z ostrym brakiem tlenu w organizmie.
    • Występowanie zakażenia z wystąpieniem zapalenia płuc lub ropnia płuc. Z ropniem w centrum zapalenia tworzy się ubytek wypełniony ropnymi masami.
    • Jeśli występuje duży rozmiar niedodmy, całe płuco jest ściśnięte. Ponadto, na tle postępującego rozwoju patologii, prawdopodobny jest zgon.

    Profilaktyka

    Zapobiegaj rozwojowi atelektazy dowolnego typu, jeśli uda ci się zastosować niezbędne zasady:

    • Staraj się trzymać zdrowego stylu życia.
    • W okresie rekonwalescencji po przebytych patologiach oskrzelowo-płucnych wymagane jest przestrzeganie wszystkich rad i zaleceń lekarza.
    • Stale monitoruj swoją masę ciała.
    • Nie bierz żadnych leków bez recepty.
    • Regularnie sprawdzane w celach zapobiegawczych.

    Sukces terapii zależy od przyczyn atelektazy, a dodatkowo od terminowych działań. Obecność łagodnej postaci choroby można szybko wyleczyć.

    Również w ramach zapobiegania niedokrwistości bardzo ważne jest zapobieganie aspiracji treści żołądkowej i ciał obcych. Ponadto wymagana jest terminowa eliminacja przyczyn zewnętrznej kompresji tkanki płucnej wraz z utrzymaniem drożności dróg oddechowych. W okresie pooperacyjnym u pacjentów wykazano odpowiednią ulgę w bólu, fizykoterapię, aktywny kaszel wydzielin oskrzelowych. Jeśli to konieczne, wykonaj rehabilitację drzewa tchawiczo-oskrzelowego. Rozważ także czas powrotu do zdrowia i leczenie niedodmy płuc.

    Prognoza i czas

    Powodzenie ekspansji płuc zależy przede wszystkim, jak zauważono wcześniej, od przyczyn niedodmy, a ponadto od momentu rozpoczęcia leczenia. W przypadku całkowitej eliminacji przyczyny w ciągu pierwszych trzech dni, rokowanie dotyczące całkowitej poprawy morfologicznej obszaru płuc jest korzystne. W przypadku późniejszych okresów ekspansji niemożliwe jest całkowite wykluczenie rozwoju wtórnej zmiany w obszarze zwiniętym. Ogromna, ale jednocześnie szybko rozwijająca się atelektaza może doprowadzić pacjentów do śmierci.

    Wniosek

    Zatem niedodma płuc jest stanem patologicznym, w którym osoba ma częściowy lub absolutny spadek tkanki płucnej, co prowadzi do znacznego zmniejszenia objętości powietrza w narządzie. Z tego powodu pełna wentylacja pęcherzykowa jest zaburzona. W przypadkach, w których zapaść tkanki płucnej występuje w wyniku interwencji zewnętrznych, stosuje się termin „zapaść”. Na tle takiego stanu powstaje bardzo korzystne środowisko dla rozwoju patogennej mikroflory, wzrasta ryzyko infekcyjnych stanów zapalnych, zwłóknienia i rozstrzenia oskrzeli. Wraz z rozwojem tej patologii konieczne jest jak najszybsze uzyskanie pomocy medycznej w celu osiągnięcia skutecznego leczenia i uniknięcia poważnych konsekwencji i komplikacji.

    http://net-gajmoritu.ru/raznoe/atelektaz-legkogo-prichiny

    Objawy i leczenie niedodmy płuc

    Atelektaza płuc jest patologią, w której całe płuco lub jego segment odpada, to znaczy występuje skurcz ścian narządu. Powietrze z uszkodzonego obszaru jest całkowicie wyłączone i nie podlega wymianie gazowej. Choroba najczęściej rozwija się z powodu zablokowania oskrzeli, na przykład gęstej plwociny lub ciała obcego. Atelektaza może również wystąpić z powodu silnego ucisku płuc. Wielkość obszaru niedodmy zależy bezpośrednio od wielkości uszkodzonego oskrzela. Tak więc, jeśli główny oskrzela jest zablokowany, wtedy płuco spada, jeśli drożność oskrzeli jest osłabiona, płat lub segment płuc jest uszkodzony.

    Przyczyny choroby

    Płuca mogą ustępować z różnych powodów, można je wyróżnić taką listą:

    • Niedrożność oskrzeli. W tym przypadku dochodzi do całkowitego zablokowania oskrzeli, a powietrze zaczyna rozpuszczać się nieco poniżej miejsca zablokowanego obszaru.
    • Wygląd dużego obszaru wysięku opłucnowego, który miażdży tkankę płucną z zewnątrz.
    • Skrzep krwi w płucach, który powstał w wyniku krwotoku płucnego.
    • Zastój gęstej wydzieliny w oskrzelach, który powstał w wyniku ostrych i przewlekłych chorób dróg oddechowych - zapalenia oskrzeli lub zapalenia płuc.
    • Silne zgniecenie tkanki płucnej z guzem, stanem zapalnym węzła chłonnego lub inkluzją obcą.
    • Zaburzenia wentylacji płuc i nadmierne gromadzenie się w oskrzelach lepkiego śluzu w wyniku znieczulenia ogólnego lub zabiegu operacyjnego.

    Atelektaza płuc może również wystąpić przy przedłużonym przyleganiu do leżenia w łóżku, jeśli pozycja ciała nie zmienia się przez długi czas. Ta patologia jest nierozerwalnie związana z pacjentami w łóżku.

    Czasami niedodma zaczyna się w wyniku skurczu oskrzeli i obrzęku oskrzeli w patologiach o charakterze alergicznym.

    Klasyfikacja chorób

    Niedodma płuc jest wrodzona i nabyta. Wrodzony jest bolesny stan, w którym noworodek nie rozwija płuc podczas pierwszego oddechu. Jeśli zostanie uzyskana niedodma, wówczas tkanka płuc zapada się w miejscu, które poprzednio uczestniczyło w procesie oddechowym. Te patologiczne stany należy odróżnić od kompresji wewnątrzmacicznej tkanek, kiedy płuca dziecka są ściskane w macicy i fizjologicznej atelectasis, co zdarza się niektórym ludziom i stanowi pewną rezerwę tkanki płucnej. Tych warunków nie można uznać za prawdziwą atelektazę płuc.

    W zależności od wielkości miejsca, które jest wyłączone z oddychania, wyróżnia się atrapie zrazikowe, lobarowe, segmentowe, zrazikowe i całkowite.

    Atelectases mogą być jednostronne lub dwustronne. Ten ostatni przypadek jest najbardziej niebezpieczny, ponieważ często prowadzi do śmierci pacjenta.

    Lekarze klasyfikują wszystkie atelekty według czynników etiopatogenetycznych na następujące grupy:

    1. Obturacyjny Niedrożność obturacyjna stanowi naruszenie mechanicznej natury drzewa oskrzelowego. W zespole obturacyjnego zwężenia oskrzeli możliwe jest całkowite zamknięcie światła oskrzeli za pomocą lepkiego śluzu lub obiektu obcego, stan ten nazywany jest dystelektazą.
    2. Kompresja. Niedotlenienie kompresyjne płuc jest kompresją tkanki płucnej z zewnątrz, nagromadzoną w części opłucnej powietrza, wydzielinie śluzowo-ropnej lub krwi.
    3. Skurcz. Ta patologia powstaje z powodu ciśnienia pęcherzyków w tkankach włóknistych.
    4. Acinar. Takie atelekty występują u dorosłych i dzieci z zespołem oddechowym. Wynika to z niedoboru środka powierzchniowo czynnego.

    Oprócz tej klasyfikacji wszystkie atelekty płuc są podzielone na odruchowe i pooperacyjne. Ten stan może się rozwijać ostro lub stopniowo. Atelektaza jest skomplikowana i nieskomplikowana, a także przemijająca i trwała.

    Atelektaza charakteryzuje się trzema kolejnymi okresami rozwoju:

    1. W pierwszej zapadają się oskrzeliki i pęcherzyki.
    2. W drugim jest mnóstwo obrzęków płuc i miejscowych w pewnym obszarze.
    3. W trzecim okresie normalną tkankę zastępuje tkanka łączna i powstaje stwardnienie płuc. Ten stan nazywa się zwłóknieniem płuc.

    Wszystkim formom choroby towarzyszą podobne objawy, tylko w zależności od stopnia objawów uszkodzenia płuc są silnie lub słabo wyrażone.

    Objawy choroby

    Niedodma krążka płuc jest stanem patologicznym, w którym tkanka płuc traci swoją elastyczność, a funkcja oddechowa pogarsza się. W wyniku tego następuje zaburzenie wymiany gazu i obserwuje się niedobór tlenu w tkankach. Występowaniu niedodmy w płucach towarzyszy szereg specyficznych objawów:

    • Duszność pojawia się, najczęściej występuje na tle całkowitego samopoczucia, w całkowicie spokojnym stanie.
    • Ból mostka z boku uszkodzonego płuca.
    • Impuls znacznie przyspieszył.
    • Ciśnienie krwi stale się zmniejsza.
    • Skóra staje się niebieskawa.

    Jeśli rozmiar niedodmy płuca jest niewielki, choroba może być całkowicie bezobjawowa, osoba w tym przypadku martwi się jedynie niewielką dusznością.

    Warto wiedzieć, że z niedodmą dolnego płata prawego lub lewego płuca funkcja oddechowa spada o około 20%. W podścielisku włóknistym środkowego płata prawego lub lewego płuca zmiana nie jest tak istotna, w tym przypadku funkcja oddechowa jest tłumiona tylko o 5%.

    Diagnostyka

    Gdy niedodma dolnych części diagnozy nie jest trudna, ponieważ wszystkie objawy choroby są w pełni manifestowane. W przypadku niedodmy górnej i środkowej płatów prawego lub lewego płuca diagnoza może być nieco trudna, ponieważ choroba w tym przypadku przebiega w formie utajonej. Aby prawidłowo postawić diagnozę, użyj następujących metod:

    • Słuchaj i analizuj skargi pacjentów. Zwykle pacjent skarży się na niewyjaśnioną duszność, ból po jednej stronie mostka i wzrost tętna.
    • Sprawdź dokumentację medyczną pacjenta. Lekarz zwraca uwagę na ostre i przewlekłe choroby, na które cierpiała i cierpi dana osoba, a także na interwencje chirurgiczne w jego życiu.
    • Przeprowadzana jest ogólna kontrola. Mierzony jest puls i ciśnienie pacjenta, a płuca i oskrzela są dobrze stuknięte.
    • Pacjent jest wysyłany do radiografii. Dzięki zdjęciu rentgenowskiemu możesz wyraźnie określić obszar tkanki płucnej bez powietrza.
    • Przeprowadź tomografię komputerową. Ta metoda pozwala określić poziom uszkodzenia tkanki płucnej.

    Podsegmentowa niedodma na zdjęciu wygląda jak wąski pasek, który przechodzi od zatkanego oskrzela do płata. Różnica tego paska od naczynia krwionośnego polega na tym, że pasek nie zwęża się na obwodzie i nie daje gałęzi. Ponadto pasek ten zachowuje swój wygląd w identycznych rzutach obrazu.

    Atelektaza dysku w płucach ma poziome pasmo, które najczęściej znajduje się w obszarach korowych.

    Atelekty zrazikowe pojawiają się jako okrągłe cienie o średnicy do 1 cm. Różnica od ognisk zapalnych polega na tym, że pojawiają się one szybko i znikają równie szybko, podczas gdy kształt i wielkość obszarów nie zmieniają się.

    Pacjent jest koniecznie wysyłany do konsultacji wąskim specjalistom. Pulmonolog i kardiolog powinni zbadać pacjenta.

    Gdy atelektaza na obrazie radiograficznym wykazuje wysokie wykrycie przepony, jak również spadek przezroczystości dotkniętej części płuc.

    Leczenie

    Zawsze leczyć niedodmę płuc. Wszystkie zabiegi ukierunkowane są na normalizację cyrkulacji powietrza w drogach oddechowych, jak również wygładzanie upadłej części płuc. Stosuje się następujące metody leczenia choroby:

    • Zapewnij drenaż postawy. Pacjent umieszcza się tak, aby płyn nagromadzony w oskrzelach został dobrze usunięty. Jeśli uszkodzenie znajduje się w górnej części płuc, osoba podnosi tułów, jeśli w dolnej części górna część tułowia jest nieco obniżona względem nóg. W tym przypadku pacjent leży na boku, który jest przeciwny do narządu oddechowego.
    • Przeprowadzić delikatny masaż klatki piersiowej, aby zapewnić najlepszy wypływ płynu.
    • Według zeznań bronchoskopii. W tym samym czasie do oskrzela wprowadza się miniaturowy endoskop, za pomocą którego nie tylko dokładnie bada się tkanki oskrzelowe, ale także usuwa się patologiczny płyn - krew, plwocinę i ropę. Bronchoskopia usuwa również obce przedmioty z narządów oddechowych.
    • Prowadzić regularne inhalacje tlenowe, które przyczyniają się do otwarcia uszkodzonej części płuc.
    • Pacjent musi wykonać specjalne ćwiczenia oddechowe, techniki, które pokazują lekarzowi.
    • Jeśli oskrzela mają lepką plwocinę, należy przepisać leki, które przyczyniają się do jej rozcieńczenia i łagodnego odstawienia z narządów oddechowych.
    • Jeśli choroba jest spowodowana nagromadzonym płynem lub nadmiarem powietrza w jamie opłucnej, użyj igły medycznej do nakłucia i usunięcia powietrza i płynu.
    • W przypadku, gdy niedodma jest spowodowana guzem lub mechanicznym pęknięciem oskrzeli, wskazana jest interwencja chirurgiczna.

    Leczenie choroby odbywa się w szpitalu pod nadzorem personelu medycznego. Tylko u łagodnego pacjenta pacjent może być leczony w domu, ale regularnie odwiedza lekarza.

    Już za kilka dni, jeśli zaburzona zostanie cyrkulacja powietrza i zaburzony zostanie wypływ płynu, w tkankach rozpoczyna się proces zapalny, który jest wywoływany przez różne patogeny. Dlatego w leczeniu niedodmy płuc należy przepisywać leki przeciwbakteryjne, aby zapobiec współzakażeniu.

    W okresie zdrowienia zalecana jest inna fizjoterapia. Może to być elektroforeza z lekami i napromieniowanie UHF. Ta ostatnia procedura może być przepisana nawet w ostrej fazie choroby.

    W leczeniu niedodmy płuc tradycyjne metody leczenia nie dają efektu i nie są stosowane!

    Cechy choroby u dzieci

    Niedodma płuc u dzieci jest najczęściej obserwowana w okresie noworodkowym. W tym przypadku dzieci nie prostują pojedynczych segmentów lub całego płuca jako całości. Niedokrwistość rozpoznaje się głównie u słabych i wcześniaków, jak również u tych dzieci, które miały płyny owodniowe i cząsteczki smółki w drogach oddechowych podczas porodu.

    Jeśli obszar uszkodzenia narządu oddechowego jest zbyt duży, będzie to nieuchronnie śmiertelne. Jeśli obszar kompresji tkanki płucnej jest mały, to rokowanie jest lepsze. W tym przypadku zmiany ostatecznie się wyprostowały lub przekształciły w małe blizny.

    Dzieci mogą również mieć nabytą formę choroby, gdy są narażone na pewne czynniki.

    Czasami niedodma u noworodków trwa długo bez żadnych objawów. Dopiero po chwili pojawia się zadyszka i zauważalny niebieski trójkąt nosowo-wargowy.

    Ciężkie zapalenie płuc lub ropień płuc może stać się powikłaniem ogniskowej niedodmy, dlatego w leczeniu zawsze stosuje się antybiotyki.

    Możliwe konsekwencje

    Jeśli choroba nie zacznie być leczona na czas lub leczenie zostało przeprowadzone w całości, mogą wystąpić takie powikłania:

    • Ostra niewydolność oddechowa. Jednocześnie dostarczanie tlenu do organizmu jest poważnie ograniczone.
    • Zakażona infekcja, z powodu której rozwija się zapalenie płuc i ropień płuc. Ten ostatni przypadek jest niebezpieczny, ponieważ w narządzie oddechowym tworzy się ubytek wypełniony ropą.

    Jeśli wielkość dotkniętego obszaru jest zbyt duża lub całe płuco jest ściśnięte, wówczas śmierć jest możliwa, zwłaszcza jeśli choroba rozwija się szybko.

    Po rozpoczęciu właściwej diagnozy i rozpoczęciu leczenia rokowanie jest dobre. Jeśli choroba zaczęła być leczona przez pierwsze 2-3 dni, możliwe jest całkowite wyleczenie.

    Ostrzeżenie o atelektazie

    W niektórych przypadkach można zapobiec tej patologii, jeśli wyeliminowane zostaną czynniki predysponujące do choroby. Środki zapobiegawcze są następujące:

    • Potrzebujesz zrezygnować ze złych nawyków. Palenie zwiększa ryzyko niedokrwistości.
    • Po zabiegu pacjent musi wykonywać ćwiczenia oddechowe, dzięki którym utrzymuje się normalne drogi oddechowe. Ponadto wskazany jest masaż klatki piersiowej i wczesny wzrost po zabiegu.
    • Pacjenci łóżkowi często powinni być przewróceni w łóżku i poddani masażowi.
    • Terminowe leczenie chorób zapalnych oskrzeli i płuc.

    Zapobieganie polega na utrzymaniu zdrowego stylu życia, gdy odpoczynek zmienia się z umiarkowanym wysiłkiem fizycznym. W zapobieganiu chorobie odgrywa dużą rolę i prawidłowe odżywianie.

    Aby zapobiec wszelkim chorobom dróg oddechowych, bardzo ważne jest wzmocnienie układu odpornościowego. W tym celu możesz uspokoić i, jeśli to konieczne, zażyć leki immunostymulujące.

    Atelektaza jest często obserwowana u osób z różnymi deformacjami klatki piersiowej, a także patologiami neurologicznymi. W tym przypadku pacjentom zaleca się specjalne urządzenia ułatwiające oddychanie i nie pozwalające na ustąpienie tkanki płucnej.

    http://pulmono.ru/legkie/drugie4/simptomy-i-lechenie-atelektaza-lyogkogo

    Fibroatelectasis środkowego płata prawego płuca

    Atelectasis Atelectasis to upadek pęcherzyków płucnych, w którym płuco (lub część płuc: segment, płat) jest dotknięte, nie zawiera powietrza, co prowadzi do zmniejszenia jego objętości. Atelektazą może być: obturacyjna, kompresyjna, bliznowata (zwężenie włókniste) i mieszana.

    Niedrożność obturacyjna rozwija się z naruszeniem przewodnictwa oskrzelowego, ze względu na znaczne zwężenie światła „korka” oskrzeli lepkiej plwociny, ciała obcego, zapalenia oskrzeli, nowotworu (łagodny nowotwór lub centralny rak płuc). Zwróć uwagę, że ciała obce częściej wpadają w prawy główny oskrzela i jego rozgałęzienia, ponieważ kąt oddzielenia głównego oskrzela od tchawicy jest mniejszy po prawej stronie niż lewego. Na przykład, rura intubacyjna z nadmiernie „głębokim” zastrzykiem często wchodzi w prawy oskrzela pierwotny, podczas gdy tylko prawe płuco jest wentylowane, a niedokrwistość występuje w lewym płucu (patrz artykuł „Radiografia: Zaciemnienie lub oświecenie pola płucnego”, Rysunek 6). Naruszenie przewodzenia oskrzelowego może być również spowodowane kompresją oskrzeli z zewnątrz przez powiększone węzły chłonne, tętniak aorty i guz. Zwężenie światła oskrzeli może wystąpić w wyniku zapalenia ściany oskrzeli lub w wyniku powstawania post-zapalnego zwężenia bliznowatego (w tym zakażeń grzybiczych, gruźlicy, czasami z ziarniniakowatością Wegenera i sarkoidozą).

    Niedotlenienie kompresyjne jest spowodowane kompresją jamy opłucnej o lekkiej treści (na przykład, powietrze z odmy opłucnowej, znaczna ilość wysięku).

    Wazelina zwęglona (bliznowata atelaza) wynika z wyraźnego rozwoju tkanki włóknistej ze zmniejszeniem objętości dotkniętego obszaru płuc. Należy zwrócić uwagę, że w przypadku podścieliska włóknistego zachowane jest przewodnictwo oskrzeli. Wazelina często występuje w segmentach trzcinowych po lewej stronie iw środkowym płacie po prawej stronie. W obszarach zwężenia włóknistego można wykryć rozstrzenie oskrzeli.

    Zdjęcie rentgenowskie niedodmy charakteryzuje się intensywnym, równomiernym przyciemnieniem płata, segmentu lub całego płuca, zmniejszeniem objętości dotkniętego obszaru (z przesunięciem opłucnej międzypłatowej w kierunku niedodmy; ryc. 2). Przy niedokrwistości całego płuca lub płata przepona po dotkniętej stronie zazwyczaj zajmuje wysoką pozycję, śródpiersie jest przesunięte w kierunku niedodmy. Ważnym sygnałem radiologicznym niedodmy jest brak widoczności światła oskrzeli na tle ciemnienia, w przeciwieństwie do objawu „powietrznej oskrzeli” z naciekiem tkanki płuc (patrz artykuł „Radiografia: Zapalenie płuc”, ryc. 1). W niedokrwistości ciemnienie może być niejednorodne z powodu powstawania ubytków w rozpadzie płuc. Zwykle wyraźne kontury (w przeciwieństwie do rozmytych konturów z naciekiem zapalnym) zapadniętej części płuc (płat, segment) mogą być „wklęsłe” w kierunku atelektazy.

    Naciek zapalny w zapaleniu płuc może leżeć w sąsiedztwie opłucnej międzypłatowej, podczas gdy kontur nacieku w miejscu staje się również wyraźny, ale w tym przypadku nie ma znaczącego spadku objętości płata płucnego, a inne granice nacieku pozostają niewyraźne. Ponadto, w zapaleniu płuc, objętość dotkniętego obszaru płucnego może się zmniejszyć, ale ten spadek nie jest tak wyraźny, jak w przypadku niedodmistości, występuje w zewnętrznych częściach płuc, a tkanka powietrzna zwykle pozostaje w obszarze między infiltracją a korzeniem (patrz artykuł „Radiografia: Zapalenie płuc”, Figura 2). W niedokrwistości ciemnienie rozciąga się na strefę korzenia i łączy się z korzeniem płuc.

    Kontury śródpiersia sąsiadujące z niedodmą, przeponą i sercem nie są jasno zdefiniowane lub są słabo zdefiniowane na tle bezpowietrznej tkanki płucnej. Skrawki płuc zlokalizowane w pobliżu niedodmy (segmenty, płaty) kompensacyjnego wzrostu objętości, wzorzec płuc jest wyczerpany, a przezroczystość wzrasta.

    Atelaza całej płuca powoduje obturację głównego oskrzela. W tym samym czasie na zdjęciu rentgenowskim następuje ciemnienie pola płucnego, wzorzec płuc nie różnicuje się, przepona po stronie niedodmy jest powyżej normy lub łączy się z cieniem niedodmy, cień śródpiersia przesuwa się w kierunku zmiany „Radiografia: Ciemnienie lub Oświecenie pola płucnego”, ryc. 4).

    Atelektaza poszczególnych płatów płuc charakteryzuje się typowym zdjęciem rentgenowskim opisanym poniżej.

    Atelektaza górnego płata po prawej stronie (ryc. 1, 2) - spadek płata odnotowuje się w postaci trójkątnego cienia (czubek „trójkąta” jest zwrócony w stronę korzenia) w górnej środkowej części pola płucnego. Medialnie cień łączy się ze śródpiersiem. Pozioma opłucna międzyzębowa przesuwa się w górę, wyraźnie ograniczając cień atelektazy (w niektórych przypadkach opłucna przybiera kształt łuku „wklęsłego” w kierunku atelektazy), prawy korzeń przesuwa się w górę (w stanie normalnym prawy korzeń jest niższy niż lewy).

    Rysunek 1. A, B, C - schematyczna reprezentacja różnych stopni załamania w niedodmieniu górnego płata prawego płuca

    Rycina 2. Niedotlenienie górnego płata prawego płuca (radiogramy w projekcji bocznej czołowej i prawej): obserwuje się równomierne ściemnianie w górnym płacie prawego płuca, wykrywa się umiarkowany spadek objętości dotkniętego płata (wskazuje na to przemieszczenie poziomej opłucnej międzyplantowej w górę (patrz strzałka). W tym przypadku niedodma z powodu raka centralnego górnego płata

    Niedodma górnego płata po lewej ma inny wzór rentgenowski, ponieważ w lewym płucu trzcinowe segmenty znajdują się w górnym płacie (podobnie do środkowego płata prawego płuca) i zwykle zajmują przednią część płuca. Górny płat lewego płuca w niedokrwistości zmniejsza się w kierunku przedniej ściany klatki piersiowej, a główna opłucna międzypłatowa (na radiogramie w projekcji bocznej) jest przesunięta do przodu i może przybrać wygląd łukowaty (ryc. 3).

    Rysunek 3. A, B, C - stopień zapadnięcia w niedodma górnego płata lewego płuca (schematycznie)

    Należy zauważyć, że radiogram w bezpośredniej projekcji z niedodmą górnej lewej części często nie wykazuje intensywności i jednorodności przyciemniania górnej części pola płucnego (w tym przypadku obraz pokazuje spadek przezroczystości całego lewego pola płucnego, na tle którego określa się elementy wzoru płucnego płat płuca nałożony obraz dolnego płata, który zachował powietrzność, patrz rysunek 4). Aby przeprowadzić prawidłową ocenę stanu lewego płuca, konieczne jest zawsze wykonanie radiografii w projekcji bocznej. W innych przypadkach, niedodma górnego płata po lewej stronie radiogramu jest zaznaczona przez przyciemnienie głównie górnej części pola płucnego (Figura 5).

    Rycina 4. Niedodma górnego płata po lewej stronie. A - radiogram w bezpośredniej projekcji: lewe pole płucne jest zacienione w całym, w górnych sekcjach nie ma tak intensywnego zaciemnienia, jak na rysunku 2; na tle zaciemnienia można zidentyfikować elementy wzorca płucnego. W tym samym czasie cień śródpiersia jest przesunięty w lewo (prawy kontur kręgosłupa jest „nagi”), lewy kontur cienia serca nie różnicuje się. B - radiogram w lewym bocznym rzucie: na obrazie określa się spadek objętości górnego płata i przemieszczenie opłucnej międzypłatowej do przodu (patrz strzałka); po lewej stronie znajduje się wysoka lokalizacja kopuły przepony (patrz znaki)

    Rycina 5. Niedotlenienie lewego górnego płata w środkowym raku płuca. A - radiogram w projekcji bezpośredniej; B - radiogram w lewym rzucie bocznym. W lewym płucu ciemnienie z wyraźnymi konturami w górnej części pola płucnego. Lewy korzeń jest rozszerzony z powodu cienia guza (patrz wskaźnik), kopuła przepony jest wyższa niż zwykle po lewej stronie, opłucna międzypłatowa jest przesunięta w górę i do przodu (patrz strzałka)

    Atelektaza środkowego płata po prawej jest definiowana jako ciemnienie spowodowane przez zapadnięty środkowy płat. Zaciemnienie występuje w dolnym przyśrodkowym polu płucnym, poziome opłucnej międzypłatowej jest przesunięty w dół. Na zdjęciu rentgenowskim wykonanym w projekcji bocznej niedodma środkowego płata płuca jest zdefiniowana jako cień w kształcie pasma lub trójkątny z wyraźnymi konturami, który znajduje się na tle cienia serca. Cień niedodmy rozpoczyna się w regionie korzeniowym i dociera do przedniej ściany klatki piersiowej lub przedniej zatoki kostno-przeponowej lub przepony (ryc. 6, 7).

    Ryc. 6. A, B, C - stopień zapadnięcia środkowego płata prawego płuca w niedokrwistości (schematycznie)

    Rycina 7. Niedotlenienie środkowego płata prawego płuca z umiarkowanym zmniejszeniem objętości płata płuc przy przedłużonym przebiegu zapalenia płuc. A - radiogram w projekcji bezpośredniej; B - radiogram w prawym rzucie bocznym. W jamie opłucnej po prawej stronie jest określony niewielki wysięk

    Kontury zapadniętego płata środkowego mogą być równe, wypukłe lub wklęsłe (Rysunek 8). Na radiogramie w projekcji bezpośredniej, atelaza środkowego płata może czasami być zdefiniowana jako nieznaczne zmniejszenie przezroczystości z rozmytymi konturami, ponieważ obraz dolnego i górnego płata powietrza nakłada się na obraz środkowego płata (Rysunek 9).

    Rysunek 8. Niedodma środkowego płata prawego płuca. A - radiogram w projekcji bezpośredniej; B - radiogram w prawym rzucie bocznym. Na rysunku B zaznaczone są wypukłe kontury środkowego płata.

    Rysunek 9. Niedodma środkowego płata prawego płuca. A - radiogram w projekcji bezpośredniej: po prawej w rzucie płata środkowego wyznaczany jest niewielki spadek przezroczystości (patrz strzałka). B - radiogram w prawym bocznym rzucie: średnia objętość płuca jest znacznie zmniejszona w objętości (patrz strzałka); w tym samym czasie występują zmiany w średnim udziale z powodu jego zwęglenia; w górnej części cień śródpiersia jest rozszerzony w prawo z powodu żyły głównej górnej (patrz indeks)

    Znaczący spadek objętości płata środkowego płuca w różnych stanach patologicznych określa się jako „zespół płata środkowego”. Oskrzelik midlobar najczęściej ulega zwężeniu, co wynika z jego anatomicznych cech. Spadek objętości środkowego płata płuc może być spowodowany nagromadzeniem lepkiej plwociny w świetle oskrzeli w zapaleniu płuc lub w przypadku ucisku oskrzeli przez powiększone węzły chłonne (na przykład z gruźlicą śródściennych węzłów chłonnych u dzieci). Ale z zespołem płata środkowego, przede wszystkim konieczne jest wykluczenie niedrożności oskrzeli przez guz.

    Zdarzają się przypadki, w których trudno jest odróżnić atelektazę środkowego płata płuca od wysięku międzypłatowego w dolnej części skośnej (głównej) szczeliny międzypłatowej (ryc. 10).

    Rysunek 10. Prawidłowy wysięk między włóknami. A - zdjęcie rentgenowskie w prawym rzucie bocznym: występuje mały wysięk międzywęźnikowy, umieszczony wzdłuż dolnej części skośnej (głównej) szczeliny międzypłatowej (patrz strzałka); jednocześnie poziome (dodatkowe) pęknięcie międzywarstwowe jest wyraźnie określone, w którym występuje również niewielki wysięk (patrz indeks). B - radiogram w projekcji bezpośredniej: występuje wysięk w poziomej szczelinie międzyzębowej (patrz indeks)

    Do diagnostyki różnicowej w analizie radiogramów w projekcji bocznej przy użyciu następujących cech:

    • Dla atelektazy środkowego płata cienie z parzystymi lub wklęsłymi cieniami są bardziej charakterystyczne, chociaż wypukłe cienie mogą mieć także cienie. W wysięku między włóknami cienie mają „wrzecionowaty” lub „soczewkowaty” cień (to znaczy z wypukłymi konturami).
    • W cieniu atelektazy lokalizacja cienia serca jest typowa; jednocześnie w typowym miejscu pozioma opłucna międzybłonowa nie jest zdefiniowana (jest przesuwana w dół). Cień wysięku między włóknami znajduje się wzdłuż dolnej części ukośnej szczeliny międzyzębowej; Jednocześnie poziome pęknięcie między włóknami jest często definiowane w typowym miejscu, a nie przesuwane w dół (patrz Rysunek 10).
    • Gdy niedodma nie jest zdefiniowana, naczynia należące do tętnicy środkowo-płatkowej; z wysiękiem między włóknami naczynia te są wizualizowane.
    • Wysiękowi między warstwami może towarzyszyć wysięk w innych częściach jamy opłucnej (w zatokach opłucnowych, wzdłuż poziomej szczeliny międzyzębowej); Eksperci uważają, że izolowany wysięk międzypęcherzowy w dolnej części skośnej szczeliny międzyzębowej w prawo jest rzadki.

    Przy śródmiąższowym zapaleniu płuc radiogram może wykazywać ciemnienie środkowego płata, ale w tym przypadku, w przeciwieństwie do atelektazy, nie ma zmniejszenia objętości płata płucnego (patrz Rysunek 11).

    Rysunek 11. Środkowe zapalenie lobara po prawej stronie. I - rentgenogram w bezpośredniej projekcji, B - rentgenogram w prawej projekcji bocznej. Średnia proporcja prawego płuca jest jednolicie i intensywnie przyciemniona, podczas gdy jego objętość nie jest zmniejszona (wskazuje na to typowe położenie poziomej opłucnej międzypłatowej po prawej stronie, patrz strzałka). Może się wydawać, że tchawica jest przesunięta w prawo (patrz wskaźnik), jednak to „przemieszczenie” jest spowodowane nieprawidłową pozycją pacjenta, którą można określić za pomocą asymetrycznego obojczyka

    Atelektaza trzcinowych segmentów górnego lewego płata ma podobne cechy radiologiczne, jak atelektaza środkowego płata prawego płuca.

    Atelektaza dolnego płata po prawej stronie podczas wykonywania bezpośredniego zdjęcia rentgenowskiego jest definiowana jako ciemnienie w dolnej środkowej części pola płucnego, podczas gdy pozioma opłucna międzypłatowa przesuwa się w dół (Rysunek 12, 13). Zasadniczo ta atelektaza tworzy trójkątny cień (wierzchołek trójkąta jest skierowany w stronę korzenia, podstawa w kierunku przepony; przyśrodkowo cień łączy się z cieniem serca i śródpiersia) z wyraźnymi konturami. Na radiogramie w projekcji bocznej można zauważyć cień niedodmy na kręgosłupie błędnym lub przednim. Prawy korzeń jest przesunięty w dół, cień śródpiersia - w prawo, przepona w górę.

    Rysunek 12. A, B - niedodma dolnego płata po prawej stronie (schematyczne zdjęcie rentgenowskie)

    Rycina 13. Niedodma dolnego płata po prawej stronie z centralnym rakiem płuc. Radiogram w przednich i prawym rzutach bocznych: cień niedodmy ma wyraźne kontury (patrz strzałki), łączy się z przeponą i korzeniem. Prawa kopuła przepony jest zdefiniowana tylko w przedniej części i znajduje się powyżej zwykłej (patrz indeks)

    Niedotlenienie dolnego płata po lewej ma podobne zdjęcie rentgenowskie, ale na zdjęciu wykonanym w bezpośredniej projekcji, cień atelektazy nie może być wizualizowany za cieniem serca (Rysunek 14). Ważne jest, aby zwrócić uwagę na taki znak atelektazy dolnego płata po lewej stronie, jak przesunięcie korzenia lewego płuca w dół. Może być również określona przez przemieszczenie śródpiersia w lewo i „ekspozycję” prawego konturu kręgosłupa z powodu przemieszczenia cienia serca w lewo. Należy zauważyć, że w celu zdiagnozowania jakiejkolwiek niedodmy konieczne jest wykonanie radiogramu w projekcji bocznej (ryc. 15).

    Rycina 14. Atelektaza dolnego płata po lewej stronie w stosunku do cienia serca (schematycznie)

    Rysunek 15. Niedotlenienie dolnego płata po lewej stronie z centralnym rakiem płuc. A - radiogram w projekcji bezpośredniej: spadek przezroczystości obserwuje się po lewej stronie nad przeponą. B - radiogram w lewym rzucie bocznym: zdefiniowane są wyraźne kontury cienia przedsionka, który łączy się z przeponą i korzeniem

    Zdjęcie rentgenowskie segmentowej niedodmy charakteryzuje się ciemnieniem w obrębie odpowiednich segmentów (Ryc. 16, 17), ich rozpoznanie przy użyciu dyfrakcji rentgenowskiej jest trudne. Taka atelaza jest łatwiejsza do wykrycia, jeśli jedna z granic segmentów jest ograniczona do opłucnej międzyplantowej (w dowolnej projekcji), na przykład w S3 na obrazie bezpośrednim lub w S8 na obrazie bocznym. W niektórych przypadkach trudno jest określić granice atelektazy poszczególnych segmentów płata środkowego z atelektazy całego płata środkowego za pomocą prześwietlenia rentgenowskiego, a także trudno jest odróżnić atelekty segmentowe od zmian nacieku zapalnego za pomocą promieni rentgenowskich. Konieczne jest uważne rozważenie „naciekającego” zaciemnienia w segmentach, które mają stosunkowo wyraźne granice z kilkoma „wklęsłymi” konturami, ponieważ może to być atelektaza (w tym przypadku zdjęcie rentgenowskie w połączeniu z obrazem klinicznym ostrego procesu zapalnego sugeruje diagnozę „ zapalenie płuc ”, chociaż w rzeczywistości jest to objaw obturacyjnego zapalenia płuc z guzem oskrzeli). Zdjęcie rentgenowskie atelektazy charakteryzuje się ciemnieniem w płucach, które często rozciąga się na strefę korzenia, podczas gdy zapalenie płuc charakteryzuje się lokalizacją ciemnienia podpodłogowego, podczas gdy cień powietrza jest zwykle utrzymywany między korzeniem a strefą infiltracji. Nowoczesne technologie pozwalają rozwiązać problemy diagnostyki różnicowej za pomocą CT (rentgenowskiej tomografii komputerowej).

    Rysunek 16. Atelaza poszczególnych segmentów. Niedodma segmentów prawego płuca (schematycznie)

    Rysunek 17. Atelekty poszczególnych segmentów płuc. Niedodma segmentów lewego płuca (schematycznie). S topór - podrzędny (pachowy) podsegment górnego płata; Podseparat podrzędny S dolnego płata (podsegmenty te można obserwować zarówno w prawym, jak iw lewym płucu).

    Atelektaza dysku („lamelarna” lub subsegmentalna) na zdjęciu rentgenowskim jest zdefiniowana jako cienie przypominające paski o szerokości nie większej niż 1 cm i długości kilku centymetrów (patrz rysunek 18). Cienie zwykle nie są ściśle poziome, ale pod niewielkim kątem do przepony; cienie mogą być również lekko zakrzywione i mieć na końcu rozgałęzienie w kształcie litery „Y”. Niedodma dysku jest często zlokalizowana w środkowych i dolnych częściach pól płucnych, liczba niedodmy jest niewielka - zwykle w płucach nie więcej niż 2-3 atelekty. Główną różnicą między zmianą atelektazy a zmianami zwłóknieniowymi jest stosunkowo szybka dynamika pojawiania się i znikania.

    Figura 18. Niedodma tarczowata. A - nad przeponą po lewej stronie znajduje się niedodma w kształcie dysku (patrz strzałka); Należy zwrócić uwagę na nieco wyższe położenie kopuł przepony po obu stronach, z powodu wodobrzusza u pacjenta z marskością wątroby. B - po zabiegu puchlina brzuszna znacznie się zmniejszyła, w wyniku czego przepona zajmuje zwykłą pozycję, nie wykryto niedotlenienia

    Występowanie dyskretnej niedokrwistości jest zwykle spowodowane przez upośledzoną wentylację płuc z ograniczoną mobilnością przepony (na przykład po zabiegach chirurgicznych na narządach jamy brzusznej lub z wysoką pozycją przepony na wodobrzusze, jak pokazano na Figurze 18 i innych). Również dyskretne niedotlenienie może wystąpić w wyniku urazów klatki piersiowej, którym towarzyszą złamania żeber i silny ból. Rzadko tarczowate niedodma powstająca podczas zapalenia płuc.

    http://medqueen.com/medicina/diagnostika/diagnostika-statya/2067-rentgenografiya-atelektaz.html

    Więcej Artykułów Na Temat Zdrowia Płuc